მოგონებები ჩიტებზე

ბოდიალის დრო მენატრება, უმიზნო სიარულის. ადგებოდი და ასე ხელში დაიკავებდი ქუჩას, როგორც ძაფის გორგალს ზამთრის საბანგადახურებულ დღეებში რომ ათამაშებს კატა.

დილის ხუთ საათზე მინდა წავიდე. უნდა შევძლო, მაგრამ ძნელია. ახლა ჩემს დღეებს ორგანაიზერი ალაგებს, ორგანაიზერს გრძნობები არ აქვს. ან თუ აქვს, ის ჩემთვის ისეთივე უცხოა, როგორც ტაილანდური ზღაპრები. ბოდიალის დრო მენატრება, როცა ჩემს დღეებს ალაგებდა წამიერი (და ხან წუთობრივი) გრძნობები.

ახლა შემიძლია მარტივად ვისაუბრო გეოპოლიტიკასა და მედიის თვითრეგულირებაზე, თან ისე, რომ თვალებიც არ დავახამხამო. თუ მაინც ავდგები და დავხუჭავ თვალებს, მაშინ ჩემივე თავს არა სარკულად წავაწყდები და შევშინდები.

ახლა შემიძლია სიკვდილს, როგორც გარდაუვალ რუტინას ისე გავუღო კარი. საქმიანად დავცალო ყველაზე დიდი, კვადრატული ოთახი და ჩემივე კუბო ბეჭზე მოგდებულმა თარაზოთი გავასწორო ცენტრში. არ მეშინია. ერთადერთი რაც მაწუხებს თვალებია, რომელსაც შეუძლია უკან ჩაიხედოს და სხეულში გაბნეული შეაწებოს სული. მე კი უსულოდ ყოფნა მივიკარი ტანს.

ჩემს თავზე გაბურძგნული წვერი და თმები ფარავს ლოყებს და კეფას, ტუჩებს. ასე, თმებში ჩაცვენილი ბაგეების უფერულებას ბევრი ვერ ხედავს. მე მიხარია. მომწონს, როცა უჩემობას გარშემომყოფები ვერ ამჩნევენ. ამ დროს ხომ ოთახიდან შეუმჩნევლად გასვლისა და ფრენის საშუალება მაქვს.

ბოდიალის დრო მომენატრა, როცა შემეძლო დილის სხივები წამეღო და მთელი დღე მეჭამა. რიჟრაჟზე გამოსულს ვარდებიდან დამეფრთხო შოშია, და ცვარი, როგორც ღმერთის საჩუქარი ისე მიმეღო. ახლა თენდება. ვარდის ბუჩქიდან ისევ მესმის შოშიის არათანაბრი სტვენა, ჭიკჭიკი, როგორც იტყვიან. უბრალოდ, ჩემს სხეულში ფრინველები აღარ ბუდობენ.

ბოდიალის დრო მენატრება, რადგან ახლა, ერთადერთი, რაც  შემიძლია ოთახში ბოლთის ცემაა და საუბარი. საუბარი ყარაბაღსა და ლარის კურსზე, დეკორაციებსა და რემონტზე. გამოსავალია – გავათავისუფლო ჩემი სულის დარჩენილი ფრაგმენტები. უფერული ბაგეებიდან გამოვათავისუფლო ლურჯი ჩიტის დაღეჭილი ფიგურა. ხეტიალისთვის. რადგან სიარული (თუ უთავ-ბოლოა), ყველაზე წმინდაა, რაც კი შევითვისე.

ჩემი სული ოთახიდან გაღწევას ცდილობს. მაგრამ, მე დიდი ხანია უარვყავი ტკივილის, როგორც საკუთარი არსებობის ნიშნად გრძნობა. ამიტომაც, ჩიტის სხეული ქუჩიდან მესამე მოსახვევში ეცემა და ცრემლები მასში გამოჩენილ დიდ ღრიჭოებში ჩადის. სული იშლება და წყლად ქცეული გრავიტაციის ძალით მიდის სადღაც, შორს. გზა წა(გვ)იყვანს.

Advertisements

მარტოობას

ხანდახან როცა ქვეყანა დუღს, დიდ ქალაქებში, ფეხაკრეფით იპარება მარტოობის აჩრდილი. ჩაუვლის ბაზარს, ყველისა და თევზის დახლებს, დაიბერტყავს მოვაჭრეთა სუნს და შეერევა ხმაურიან ქუჩებს. გაივლის სკოლებს, კაფეებს, ლამაზ სახლებსა და მოხატულ კარებებს, შუშის გიგანტურ კორპუსებსა და რკინის კონსტრუქციებს. და როცა მზე გადასცდება შუბისტარს, ჩუმად, თითქოს ეშინია კიდეცო, ისე შეერევა ჩრდილს. შენს ჩრდილს.

ხანდახან როცა ქვეყანა დუღს, იხარშება დიდი ქალაქები, მარტოობა მოვა შენთან. მოვა, როგორც სიკვდილი, როგორც გარდასახვა და ტკივილი. ყრუდ, თითქოს გიჩხვლიტესო ნემსები, ისე დაიწყებს შენს სხეულში ცხოვრებას. შენ კი უღონოს აღარც გახსოვს როგორ მიეცი მას ყველა ორგანოში ჯდომის უფლება. მარტოობაც მონდომებით მოედება ყველაფერს – ფილტვებს, გულს, სისხლსა და თვალებს. ახლა ერთადერთი რაც შეგიძლია გააკეთო, სარკეში ჩახედვაა. რომ დაინახო, იცნობდე მაინც და დაივიწყო მარტოობის შიში.

როცა ქუჩაში დაძაბული მოძრაობს ხალხი ან ქაღალდებით სავსე ოფისში, ვიღაც თეთრი პერანგით ყვება ანეგდოტს ყველა რომ იცის. როცა, სადღაცას იაფფასიანი სასტუმროს ნომერში ნერვიულად შედის წყვილი. მაშინ, მარტოობის ქარი დაუსხლტება ონკოლოგიური კლინიკის ფანჯრებს და შენს თვალებში აირეკლავს პაციენტთა სევდას, კიბოს უჯრედებს რომ უყურებენ ბოლო დღის მზერით.


წებოგაცლილი ბურთები

როცა დავიბადეთ და ახლები ვიყავით,  ჩვენ ვციმციმებდით პალატის მდნარ შუქზე. მხოლოდ ერთი ნახვრეტი გვქონდა, მუცლის და სამყაროს ჭიპი, თითქოს სული ჩაგვბერეს და ბურთებივით დავმრგვალდით. მერე ზოგმა დიდ ხანს გაძლო, ზოგიც ცუდ დღეში ჩავარდა. როგორც ბავშვებისთვის ნაყიდ ბურთებს: ვის ინგლისური ნისლი და ხასხასა მინდვრები ერგო, ვის ბრაზილიის პლაჟები უწევს, ვის კი სომალში, უკვე დახეულს, არ აცლიან სამარეში მშვიდად წოლას. დაათრევენ, ისვრიან და თან კიდეც მხიარულობენ. საწყლები. ან, იქნებ ასე უკეთესია. რომ თამაშობდნენ ჩვენი ძვლები, გამოფიტული და ხელიდან ხელში გადასვლისგან გაცვეთილები. რომ ნაძვის ხესთან ჩვენი ძვლებიც ხვდებოდნენ შობას, დილით ბავშვები მხიარულად მოქექავდნენ ჩვენში საჩუქრებს. მერე გაგვრეცხდნენ, როგორც კამპეჩეს მაცხოვრებლები საკუთარი წინაპრების ძვლებს.

როცა ვიბადებით და სველებს ზედ გვეცემა პალატის შუქი, მაშინ თითქოს წმინადნები ვიყოთ ისე ბრჭყვიალებს კანზე წვეთები. ჩვენ ხომ ქარხნულდ შეკერილი ბურთებივით ვართ. მერე ჩნდება ბზარები, ჩნდება წებო და ნაკერები. როცა გვტკივა, ექიმები დაგვტრიალებენ, როგორც ბურთებს, მავთული რომ შეერჭობოდათ. მეც ძველ ლამპიან საღამოებში, გამურული ხელებიბით ვაწებებდი ბურთის კამერებს. მაგრამ ისე ხდება, რომ ეს წებოც ხმება, ყველაფერს ხომ თავისი დრო აქვს. ჩვენი არსებობაც წებოგაცლილი ბურთივით არის. იქ, ნაკერებს შორის, იბადება და იზრდება დასასრული ანუ სიკვდილი.

ჰო, ის უნდა ვთქვა, როცა სიკვდილი პირველად დამაჩნდა, ანუ როცა პირველად გამოხმა წებო, მაშინ ჩემს ცრემლებში დასასრული მაინც არ ჩანდა. მერე ნაკერები გაიზარდა, გაუხეშდა. ყველაზე მჟავე მაინც იყო გემო. ეს პაპაჩემის ორბიტი იყო, თვითონ დაღეჭვა რომ ვერ მოასწრო. მერე გამოჩნდა დაასრული და დამამძიმა. ჩვენ ეს გვამძიმებს, არა ის მუქი სივრცე, რაც გამხმარი წებოს ადგილას ჩნდება, არამედ გემო და სუნი, სიკვდილის გრძნობა, როგორც ტკივილის. და თუკი ერთ წამს დავივიწყებთ ტკივილსა და ბრაზს, ერთმანეთზე ძალადობას, რომ ვლაპარაკობთ სიყვარულზე, მოვლასა თუ გვირილებით სავსე მინდვრებზე. თუკი ერთ წამს დავივიწყებთ ადამიანურ საწყისებს და წებოგაცლილ ცხოვრებას, იქ ნაკერებს მიღმა, სიბნელეში სინგულარობას, როგორც სიხარულს ისე შევიგრძნობთ.

ჩვენ სიცოცხლეში სიყვარული გვაქვს. მხოლოდ სიყვარულს შეუძლია სიკვდილივით დაგვანგრიოს და ეს მოგვწონდეს. ჩვენ სიცოცხლეში გვაქვს დრო, რომელიც სხვაა ძილში და კიდევ სხვა მოგონებებში. და იმ ღიმილებს, ოდნავ სევდაც რომ გადასდევს ტუჩის კუთხეში, შეუძლია წებოგაცლილ ბურთებს ისევ მისცეს სუნთქვა. სხვა ყველა წებოს აწერია ვარგისიანობის ვადა. ჰოდა თუ მაინც ვჯიუტობთ და ვადაგასული, მილიონჯერ გადაკერილი ბურთით ვთამაშობთ, უნდა გავიხსენოთ სომალის ბავშვები. მათ აბსოლუტურ ტრაგედიაში მაინც იციან თამაში და გაღიმებაც კი შეუძლიათ. სიკვდილი ასე უფრო პირობითია.


როგორ გავიზარდეთ

როგორ გავიზარდეთ ჩვენ, ბავშვები.
გამოვიცვალეთ კანები, თვალები, ხელები, სუნთქვა.
ფეხქვეშ მიწაც გადასხვაფერდა.
შეუმჩნევლად შეიცვალა რიცხვები კალენდარზე, კალენდარი კედელზე, კედელი თვითონ.
თითქოს ცაც კი, უმაქნისი, გაგვიუცხოვდა.
მხოლოდ აქა-იქ, მოხუცებივით, წამოტკიებულ მოგონებებში, არასასურველ ჩრდილებთან და ხანაც მათივე პატრონებთან შეხვედრისას წამოვიკნავლებთ – როგორ გასულა დრო?!
ესეც იმიტომ, რომ ეს ფრაზა გადავარჩინოთ, რადგან მოხუცობაში ჩაკარგული მუდმივობებიც
შეიცვლება ჯერ ყავისფრად, მერე კი თეთრად. ოღონდ მიწაში.

როგორ გაიბერა ბუშტებივით ის სამყარო, სადაც ვცხოვრობდით, მერე კი გასკდა.
ხო, ასე იყო: – ჯერ იყო პატარა და იმის იქით უნცობები.
მერე იყო “იპოვეთ იქსი”.
ჩვენ ერთად ცხოვრებას ვეჩვეოდით დაფხაჭნილი ხელის გულებით,
ალბათ შეხება უფრო მწვავე, უფრო უკეთგვაცნობდა ყველას.
ეს ჩვენი პატარა სივრცეებიც ბუშტებივით, საპნის ქაფივით,
მიეკვრებოდნენ და შეგვიქმნიდნენ მთლიანობის ილუზიას, მირაჟს.
ან იქნებ ერთიანი სივრცეც კი გვქონდა, მერე გავბეზრდით და გაყოფის შეუქცევადობას დავუჯერეთ. კვერცხუჯრედმაც თავიდანვე მიგვაჩვია ამას.

აი ამ დიდ, ყრუ სივრცეში რომ გვესმოდა ვიღაცა მოკვდა,
ის ექოსავით რამდენჯერმე ასკდებოდა კედლებსა და რჩებოდა იქვე.
მერე ვიგებდით – გათხოვილა, ქორწინება რა დროსი იყო?!
და ეს ექო თითო რიცხვზე რამდენჯერმე კიდევ ისმოდა, მრავლდებოდა და კალენდარიც სლოტ კლუბების სათამაშო აპარატებს დაუახლოვდა.
მერე ჩვენც გვითხრეს ან არ კვდებით ან შვილები რატომ არა გყავთ?!
და ეს ხმები გაიზარდა იმდენად, რომ ჩვენი სივრცე, საკონცერტო დარბაზივით დიდი,
დაიშალა ნაწილებად, თან შეუმჩნევლად.

და როცა უკვე გავაცილეთ ვიღაც კუბოთი, ვიღაც ტრაპზე, მატარებლის ბაქანსა და ჭიქით ხელში,
თეთრი კაბით მორთულ სუფრაზე, ხაზები გაჩნდა ჩვენს უპეებთან, ყვრიმალებთან, ტუჩების ირგვლივ.
ახლა სუპებს დონატები ჩაანაცვლებს, დონატებს ლუდი.
ჩვენი თვალებიც ბარის დაბალ, დამდნარ ფანრებზე მხოლოდ
იმ სახელს გაიმეორებს, ლუდის ბოთლი რომ ირეკლავს მაგიდიდან გადავარდნამდე.
ასე იცვლება ჩვენი მზერაც ლუდის ბოთლებში
და ჩვენ ისევ ვსვამთ, ყოველი დღეც ისევ ერთია, მხოლოდ რიცხვები იცვლებიან კალენდრებზე,
კალენდრები კედლებზე და თვითონ კედლები.

ახლა ცალკე ვართ, ისევ მიკრო სივრცეებში გამოკეტილი.
მარტოები იქსებს არ ვეძებთ.
თუნდაც მხოლოდ იმ მიზეზით, რომ სამყარო საპნის ქაფებს ნაღდად აღარ ჰგავს.
და სივრცეებიც უფრო მუქი, უფრო მწვანე და მძიმე გახდა.
ჩვენი კბილები საკმარისად დაჭიანდა, რომ მათ სიმკვრივეს, როგორც ვაშლებს ბავშვობისას ისე ვებრძოლოთ.

მხოლოდ ხელებს ვუყურებ და ვფიქრობ,

როგორ გავიზარდეთ ჩვენ, ბავშვები და გამოვიცვალეთ ხედვა.


ჩვენი ქუჩა და ჭერმის ხე

დიდი ხანია ჩემს ქუჩაზე ტყემლები მოჭრეს, მაგრამ გაზაფხულის წვიმებს ისევ მოაქვთ მათი სუნი, უფრო სუსტი, უფრო ცივი და მაინც თბება ხოლმე რაღაცა შიგნით. დიდი ხანია ჩემს ქუჩას შეუცვალეს სახელი, მაინც რაღაცნაირად მიკრობია ძველი  – საღებავაცლილ კარებებში ჩამჯდარი ჟანგით. დიდი ხანია, ჩემმა ქუჩამ შეიცვალა ხალხი – მაინც დარჩა ადგილები, მათგან წაუბილწავი, ახლადდაბადებული პოეტების სცენა.

ტყემლებს აქეთ ჭერამი იდგა, შარშან მოისხა, არც მანამდე და აღარც წელს, ყვავილებით არ გავსებულა. სხვებს ეგონათ ალვა იყო, ტირიფიც არისო ასე მითხრეს მოგზავნილმა ფარისევლებმა. არ დავუჯერე. აუცილებელი ხომ არ არის კიბეებით გესეოდნენ, გკრეფდნენ და გჭამდნენ, რომ იყო ჭერამი, მანგო ან რაც შენ გინდა. ჩვენ რაც გვინდა, მათ, სხვებს, ხშირად მოგვაწყენს, ფოთლებს დაგვაცვენს და გაგვახმობს. ბავშვობაში მეც, როცა მარიგებდნენ და დიდიმნიშვნელოვნად ამბობდნენ შეძახილმა ხე გაახმოო, ჩემს ჭერამთან ჩუმად ვჯდებოდი. ახლაც ხანდახან გულუბრყვილოდ მიხარია, რომ ისევ დგას, არ ვეძახე და არ გავახმე.

ამიტომაც გთხოვდით მაშინ უხმოდ, რომ არ გეძახათ როცა ვჭამდი ტყემალს მეზობლად. რადგანაც ბავშვები იმიტომ ვართ, რომ გვეშინია და ჩვენი შიშები მართალია, როცა მონსტრები კარადებსა და საწოლის ქვეშ იმალებიან.

და ტყემლები დაჭრეს, სქელი ბეტონის კედლისათვის გაკაფეს. რაღაც დაინგრა, მერე მოვიდნენ ეს მუშები და გადაფარეს მიწა ასფალტით, ალიზი კედლით. ახლა წვიმაში ქუჩებს ასდით რეზინის სუნი, მიწისა კი არ. ჩვენც მიწის სუნი გვიზიდავდა ერთმანეთში და ჩვენს ქუჩაში. მაგრამ მუშებს იმ საღამოს ასდიოდათ თევზისა და ლუდის სუნი, ვერ გრძნობდნენ მიწას. მათი ოფლი ასფალტის იყო, მათი სისხლი ბეტონის. თუმცა ხანდახან, როცა ქარი არის ქარი, რომელიც შევიყვარე და ჩემი დრო გაქცევია საათის ისრებს, მაშინ ნიავს მოაქვს ტყემლების სუნი, მიწის სუნი და მე მივდივარ ჭერმის ძირში. რადგანაც დრო, თუ აცდება მბრუნავ საათს, გვეხმარება დავინახოთ ძველი ჩრდილები წლების წინ რომ დაააგრძელა მზემ მტვრიან გზაზე.

რჩება მუსიკა ხმამაღალი, რჩება მხოლოდ სიგარეტის ბოლი, ჭვარტლი და გადაღლილი სახეები – მოთენთილი, მთვრალი. ჩემთან ღამეა, ვზივარ ჭერამთან, ისევ ერთად მე და ლუდის ბოთლი, ისევ ვწრუპავთ ერთმანეთს. როგორც ვთქვი ღამეა, ცივა. წამით წამოსულ წვიმას თვალს ვარიდებ და თავს ვრგავ ქურთუკში. ქარი უბერავს, მზე მოდის და ზურგს მითბობს. სველ ქურთუკს ასდის ორთქლი და მის სიღრმეში ბიჭი დაჭმუჭნული რვეულიდან ხმადაბლა კრეფს სიტყვებს, როგორც ჭერამს ჯერ არ მოუსხმელს. კიდევ ჭრიალებენ არმატურები, რაღაც არ ასვენებთ. გარეთ, სიჩუმეში საზარლად გაისმის რკინის ტრაგიკული ტირილი…  იქ, ბნელ კუთხეში დგას ქიმერა, შავი ქიმერა…

წვიმა ორთქლდება, მიდის ქარი და ქიმერები. თითქოს სისხლძარღვები გამეყოლებინოს ჩემი ხელებიდან, ვისვრი ლუდის ბოთლს და თვალებს ვხუჭავ. სიბნელე ჩვენს სახეზე ნაოჭების დაფარვას იტანს.


მოხუცები

– როდის მამკვდარა?

– გამთენიისას.

– აცხონოს ღმერთმა.

ცრიდა. წამოუბერა ქარმა და აივნის ქვეშ უწესრიგოდ შემოყარა წვეთები. შემცივნა ორივეს, წამით მაუდის პალტოებში ჩარგეს აჭირხლებული ცხვირები. ასისინდნენ ჭანგები სუსტად, უფრო სქლად მოედო ღრუბლებიც წაბლებს. სანამ ერთი წამოდგა და შეუკეთა ღუმელს, მეორემ უკითხავად, მექანიკურად შეავსო ჭიქები.

– ნათელას სახელით, ჩვენი გვარის წასულები გაანათლოს ღმერთმა – არჩილი, სიმონა საწყალი, ყველა.

– გისმინოს, გისმინოს.

შეაჟრჟოლა ორივეს შარშანდელმა ორნახადმა.

– გუშინწინ მეუბნებოდა, გაიგე?! ვაზი იყო შესაყელი, წინა კვირასა მთხოვა. ბაღჩას გავხედე, დაეკოხტავებინა, მოეთოხნა, გაემარგლა კიდეც და მეთქი ე რა გიქნია, ქალო? – აგერო კარტოფილიაო, აქეთ კიდევ საზამთრო დავთესე, შვილიშვილები რო ჩამომივლენ საზაფხულოდ იმათ მოვუწყვეტავ და დავუჭრი, გაეხადებათო. – ბაღიც ცოდოა, კაცო.

– მაშ კაცო, გავერანდება მაგისი ოფლი.

– თითოცა?

– მაიტა.

– ახლა მაინც ვეღარ მოგაყრის ქოქოლას.

– შენ ეგა თქვი!

– მოდი, ჰა, მწნილიც მიაყოლე თორე დაგიწვავს კუჭს. მოდი, ნახე რა კაი გამომსვლია.

დაუბერა ისევ ქარმა, ძლიერად. ჭახანი დაიძახა რაღაცამ, მოსტყდა ბებერ თუთას ტოტი და დაეცა ჟოლოს ბუჩქს. წამში გამოვარდა ჩირგებიდან შაშვი ჭახჭახით, გაიფრინა ორიოდ-მეტრი, დაეშვა და სირბილით შეეფარა სახლის კიდეს გულგახეთქილი.

– ე ხეებიც მინდა გადავაკაფინო ბიჯო, თუ დამცალდა. ძაან შემობერდნენ. ნახე, როგორ გაიჩაჩხა კაკალი.

– კაკალია და მა რას იზამს, კაცო!

– ეჰ, რავიცი. იმ დღეს ვიყავი გამგეობაში, ვარკვევდი ყველაფერს. ავიზომე, დავიზომე. არ მინდა შევაწუხო ჩემებიც, ყველაფერი იქნება, მოვკვდები და დამფლან.

– ჰა, შე კაცო, მოგენატრა ცოლი? თუ ნათელას ვერ უშვებ მარტო.

– შენ თუ გგონია ცას გამოეკერები ან იმ შენ თონესა, ძაანაც ცდები. ილოცე, რო შენამდე არ მოვკვდე, თორე არც კი წაგიღებენ, დაგტოვებენ ზემოთა.

– მიდი ჰა, ნუ ცერემონიობ, გაშრა ყელი.

– ვასხამ კაცო. აჰა შენ მანამდე ეს ლობიოც შეჭამე, ცოტა მოხარშვა კი დამკლებია, მარა შენი კუჭი ისეთია, მოინელებს მაინც.

– ისწავლე უცოლობაში საჭმელების კეთებაც?! მოიტა, შევჭამ, შენი მოხარშული როგორ არ ვჭამო.

– ეს ჩვენ გაგვიმარჯოს, ცოცხლებს!

– გაგვიმარჯოს! რაღა ცოცხლები კი ჩვენა გვქვიან, მარა…

ისევ წამოუბერა ქარმა, ისევ ძლიერად. ისევ აჭრიალდნენ ხეები, ისევ შეამცივნათ მოხუცებსა და შაშვს. წამოუბერა ქარმა და შეიყოლა დამწვარი შეშის ბოლი.


სიცარიელე

ერთხელ მითხრეს, სიცარიელე ნიშნავდა ახლად ნაყიდ ბინას შესახლებამდე.

გაზაფხულის წვიმას რიტმული ექოთი ირეკლავდა ძველი თუთის ხე. სოფლის ეზოში, ბებერი ხის მერქანში სიცარიელეს მიეკვლია. ასეა წესი, სიმღერებსაც რომ უძღვნიდნენ, მაინც გაურბიან სახლებში წვიმას – ჭიანჭველები, ადამიანები და ფრინველები. სიცარიელეც ასეთია, როცა თუთის ექოს სახლის პატრონი ყურს ვეღარ უგდებს, დროის მიღმა რომ გასულა სახლის პატრონი.

სიცარიელე, მე რომ მკითხე, ის კი არაა, როცა ჩემს ტუჩებს ხმა არ მოსდევს და მოძრაობენ არტისტულად, თუმცა უხმოდ, გაუბედავად. სიცარიელე ისეთია, როცა ამ ბაგეებს ვეღარ ხედავ, თუმცა არ ხარ ბრმა.

ერთხელ მითხრეს, სიცარიელე ნიშნავდა ახლად ნაყიდ ბინას შესახლებამდე.

მე კი ვთქვი – არა. შეუძლებელია მხოლოდ ბინა იყოს სიცარიელე, თუკი იქ ჯერ კიდევ ცოცხლობენ ძველი სულები და ბინაც ნიშნავს მონატრებას ძველ პატრონებზე. ან თუ ახლა ავაშენეთ, საძირკველი ჩავუდგით და ჯერ კიდევ უფროსების მოლოდინშია. სიცარიელე  ის ჰაერია, რომელსაც პერსპექტივა არ გააჩნია.

ბევრნაირია სიცარიელე, როგორც დროის ნაწილაკები, მრავალსახოვანი და იდუმალი. სივრცეების, მეგობრების, დროების და საკუთარი თავისაგან სიცარიელე.

სიცარიელეა, როცა დაღლილს შეგრძნებების უნარი არ გაქვს.

სიცარიელეა, როცა მეტყვი, რომ გადაჭრეს ძველი ვარდები.

თუ ომში წასულს მეუბნები – აყვავდა ნუში. მე კი არც მესმის ყვავილობის და იმედიც არ მაქვს, რომ ოდესმე მკვდარი მაინც შევხვდები ნუშებს.

ცარიელი ვარ, როცა მუდმივმოქმედ სივრცეებში ჰაერი არ ჩანს.

სამწუხაროა, როგორ ჩნდება სიცარიელე – მელანქოლიას აცდენილი უფერული ვირუსი. სამწუხაროა, რომ ამისგან დასაღწევი რეცეპტი არ მაქვს. ფილოსოფიის კათედრაზე რომ ვმუშაობდე, შიგადაშიგ გამორჩენილ დროებს დავუთმობდი ეპისტემოლოგიურ კვლევას ამ მოვლენაზე. მე კი არ ვარ თუნდაც ფუჭი ფილოსოფოსი და სიცარიელესაც თითქმის არ აქვს ნიშნები და სიმბოლოები. ამ უჰაერო ვაკუუმში დროც არ გადის და ვკვდებით როგორც ლათინურში არარსებითი სიტყვები და ტერმინები. ალეგორიებით მოგითხრობ ისევ.

ერთხელ მითხრეს, სიცარიელე ნიშნავდა ახლად ნაყიდ ბინას შესახლებამდე.

მე კი ვიფიქრე, სიცარიელე მაშინ გაჩნდება, როცა ვერ გეტყვი, როგორ მოვაწყობდი ამ ახალ ბინას.